یک عدد چهار رقمی در نظر بگیرید . با این شرط که همه ی ارقام آن مثل هم نباشند .

حالا بزرگترین و کوچکترین اعدادی را که می توان با ارقام این عدد ساخت در نظر می گیریم و آن ها را از هم کم می کنیم . همین عملیات را دوباره روی عدد حاصل انجام می دهیم در نهایت به عدد ثابت کاپرکار یعنی عدد 6174 می رسیم .

به عنوان مثال عدد 8028 را در نظر بگیرید . 8532 = 0288- 8820 و

6174 = 2358- 8532 و 6174 = 1467- 7641 .

انواع چهار ضلعی ها 1) متوازی الاضلاع:چهار ضلعی است که اضلاع آن دو به دو موازی باشند خواص متوازی الاضلاع : در هر متوازی الاضلاع زاویه های مجاور مکمل اند و زاویه های مجاور مقابل مساویند . در هر متوازی الاضلاع ضلع های مقابل با هم برابرند. در هر متوازی الاضلاع قطر ها یکدیگر را نصف می کنند. 2) مستطیل:چهار ضلعی که تمام زاویه های آن قائمه باشد به عبارت دیگر مستطیل متوازی الاضلا عی است که یک زاویه ی قائمه داشته باشد . خواص مستطیل: چون مستطیل نوعی متوازی الاضلاع است پس تمام خواص متوازی الاضلاع را داراست . قطر های مستطیل با هم برابرند. 3) لوزی : چهار ضلعی که چهار ضلع آن مساوی باشند لوزی است . خواص لوزی: چون لوزی نوعی متوازی الاضلاع است پس همه ی خواص متوازی الاضلا ع را داراست . قطرهای لوزی بر هم عمودند هر قطر لوزی نیمساز دو زاویه ی مقابل لوزی است . 4) مربع : چهار ضلعی است که چهار ضلع آن مساوی و چهار زاویه ی آن قائمه هستند . بنابراین مربع هم نوعی لوزی، هم نوعی مستطیل و در نتیجه نوعی متوازی الاضلاع است. پس تمام خواص آن ها را داراست 5) ذوزنقه :چهار ض

مهمترین آرایه های ادبی در ادبیّات فارسی عبارتند از: تشبیه . استعاره . کنایه . حقیقت و مجاز .واج آرایی . سجع . موازنه و ترصیع . جناس . اشتقاق . تکرار و تصدیر . مراعات نظیر . تلمیح . تضمین . تضاد .تناقض . حس آمیزی . ایهام .لف و نشر . اغراق تعدادی شرح داده شده: 1- ردیف : کلمه یا کلمات تکراری که در پایان ابیات به معنای یکسان به کار می روند ، ردیف می گویند. آوردن ردیف در شعر اختیاری است . شعری که دارای ردیف باشد ، به آن مُردّف گفته می شود. مثال: ای ساربان آهسته ران ، کارام جانم می رود وان دل که با خود داشتم ، با دلستانم می رود 2- قافیه : به واژه هایی که در پایان مصراع ها می آید و یک یا چند حرف آخر آن ها مشتــرک می باشـد. در بیتی که ردیف وجود داشته باشد ، کلمات قافیه قبل از آن می آیند و در بیتی که ردیف نداشته باشد کلمات قافیه در پایان بیت می آیند. آوردن قافیه درابیات شعر اجباری است. مثال :سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند دل مــن همــی داد گفتـــی گــــوایــــی کــه بـاشــد مــرا ازتو روزی جدایی

از فرصت ها برای کار استفاده کنیم ؛زیرا کار،بهای موفقیت است. از فرصت ها برای تفکر استفاده کنیم ؛زیرا تفکر، سرچشمه قدرت است. از فرصت ها برای تفریح استفاده کنیم ؛زیرا تفریح، راز جوانی جاودانه است. از فرصت ها برای مطالعه استفاده کنیم ؛زیرا مطالعه، منبع عقل و دانش است. از فرصت ها برای دوستی استفاده کنیم ؛زیرا دوستی، جاده ی خوشبختی است. از فرصت ها برای عشق استفاده کنیم ؛زیرا عشق، لذت زندگی است. از فرصت ها برای خنده استفاده کنیم ؛زیرا خنده،موسیقی و آهنگ روح است.

یه روز داخل مترو صندلیم رو به یک پیرمرد نورانی دادم در حقم دعا کرد و گفت جوان دعا میکنم پیر شی اما هیچ وقت نوبتی نشی سوال کردم حاجی نوبتی دیگه چیه ؟ گفت فردا که از کار افتاده شدی و قدرت انجام کارهای عادی روزانت رو نداشتی ، بین بچه هات به خاطر نگهداریت دعوا نشه که امروز نوبت من نیست و نوبت تو هست. از خداوند درخواست دارم که به تمامی ما انسانها عمر با عزت عطا کند و هیچ کدوم ما هیچ وقت نوبتی و محتاج نشیم. و اگر محتاج شدیم فقط محتاج خودش باشیم

خدایا! شکر تو را که حدی برایت متصور نیست. سپاس تو را که بی نهایت مهربانی و بی شمار پاک. خدایا! حمد و سپاس از آن توست که محیطی بر تمام عالم و تو تکیه گاهی بر تمام موجودات. خداوندا! بنده ای هستم سراپا تقصیر که وجودم بر محور حیات در محاصره پیکانهای شیاطین است. خدایا! دستم را بگیر که من کسری از توأم و وجودم از آن توست و همه مرا به نام تو می شناسند که من مشتقی از حد بی انتهای توام.پروردگارا! ببخشای مرا آن لحظه که من بر عمودی غیر از تو تکیه می کنم و همه ستون ها ناپایدارند وقتی تو نباشی. بارالها! نمی خواهم فقط محیط زندگی ام از نام و یاد تو پر شود که من طالب آنم که مساحت وجودم از تو پر شود. معبودا! تو آن قدر گویایی که من از وصف تو ناتوانم. بند بند وجودم از شعاع نور توست که گرم و روشن می شود. من می خواهم به تو برسم بدون آنکه لحظه ای بیم تقسیم و تردید داشته باشم.